ในที่สุดเราก็ไปจนได้..
ก้าวแรกที่ถึงที่นั่น ยอมรับว่ารับสถานที่ไม่ค่อยได้จริงๆ
แต่เมื่อได้สัมผัสกับระบบครอบครัวของที่นั่น
ทำให้เราลืมเรื่องนี้ไปเลย..
ครอบครัวของที่นั่นมีทั้งพี่ชายและพี่สาวที่อบอุ่น
รู้จักกันแค่ 7 วัน แต่ทำให้ผูกพันไปตลอดชีวิต...
วันแรก( 8 ตุลาคม 2549 )ที่ไปถึงนะรุ่นพี่ต้อนรับดีมาก..
ส่วนหอพักของเราอยู่ที่ชะอำ..ชื่อหอแคทลียา
อยู่ชั้น 6 ห้อง 176
วันแรกนะ เข้าห้องไม่ได้อะ
เพราะกุญแจมันเปิดไม่ได้
แต่รุ่นพี่ประมาณ 4-5 คนก็นั่งรออยู่ด้วยเกือบครึ่งชั่วโมง
จนเราเข้าห้องได้..ขอบคุณมากคะ
..ส่วนการเดินทางที่นี่สะดวกมาก
มีรถมินิบัสของมหาวิทยาลัยรับส่งตลอด..
ตารางกิจกรรม
- เรียนภาษาอังกฤษตอนเช้า 8.30 11.30
- กินข้าว 11.30-12.30
- กิจกรรม 12.30-13.30
- เรียน 13.30-16.30
- กิจกรรม 16.30-17.30
- กินข้าวเย็น 16.30-17.30
- กิจกรรม 19.00-....
การเรียนที่นี่สนุกมากไม่เครียด แต่เป็นภาษาอังกฤษทั้งหมดอะนะ
กิจกรรมสนุกมาก..ทุกคนมีส่วนร่วมและทำให้ได้รู้จักเพื่อนๆพี่ๆมากขึ้น
ข้าวเที่ยงกินที่มหาวิทยาลัย โดยรุ่นพี่เป็นคนจัดการ
ข้าวเย็นมี 3 ที่ คือ Market Villace, เปิดท้ายหน้าโรงแรม แกรนด์ และก็ตลาดโต้รุ่ง
มันขึ้นอยู่กับภูมิอากาศนะ
กิจกรรมตอนเย็นยิ่งสนุกอะ โดยเฉพาะ คืนราตรีลีลาศ SEASON CHANG และก็NIGHT PARTY
แต่ว่ามาที่นี่ต้องสอบคัดอีก 1 รอบ และก็สอบเลื่อนคณะได้ ..แต่ข้อสอบยากนะ
และก็มีสัมภาษณ์อีกอะ...เศร้าจังม่ายรู้ว่าจาผ่านมั้ย
เราก็ไม่รู้ว่าจะได้กลับไปที่นั่นอีกรึป่าว
กลับไปที่คณะธุรกิจการบินที่เราใฝ่ฝัน
กลับไปที่ๆมีเพื่อนๆที่น่ารักทั้ง150คน
กลับไปที่ๆมีรุ่นพี่ที่มีความห่วงใยให้ตลอด
ขอบคุณรุ่นพี่ที่ดูแลพวกเรามาตลอด
ขอบคุณสำหรับคำถามที่ว่า น้องๆกินข้าวแล้วยัง..ทั้งๆที่ตัวเองยังไม่ได้กิน
ขอบคุณสำหรับความห่วงใยที่พี่ๆมีให้
ขอบคุณสำหรับคำพูดที่ว่า..ถ้าน้องเจ็บพวกพี่เจ็บกว่า..
ขอบคุณทุกหยดน้ำตาที่มีให้เพราะความห่วงหา...
ขอบคุณมากคะ..ขอบคุณจริงๆ
edit @ 2006/10/18 22:26:34
